ondanks dat ik vele reacties krijg op het hebben van een mooie bui voorzien van een si-pack, wil ik nog afvallen. mijn bovenbenen en kotn zijn echt afgrijselijk voor mij. maar mijn vriendinnen denken daar anders over. Ik ben twee weken geleden begonnen met appelazijn pillen en dat werkt onwijs goed. neem teveel en je wordt zo misselijk dat je niet eens meer aan eten kan denken. en als je dan toch eet kan je het er heel gemakkelijk weer utigooien. ik bezoek regelmatig pro-ana sites om te kijken hoe mooi mensen zijn en als ik een keer echt heel graag wil eten ga ik mensen met maatjes triple x spotten. en dan heb ik al geen trek meer
ik zorg dat gedacht wordt dat ik bij vrienden eet of gewoon buiten de deur. op school hebben ze me door en loop ik nu bij de vertrowuenspersoon. maar ik heb zelf het idee dat ik kan stoppen bij het gewicht dat ik wil hebben.
ben 1.74m en weeg op dit moemnt 58.3 kilo ik zou zo graag 50 willen wegen, maar dat valt op en dan krijg je gezeur dus stel ik mijn doe bij naar 54 of 53.
volgens vriendinnen heb ik anorexia. hoe denken jullie hierover?
laatste reactie onder geef jouw reactie op deze ervaring
Hee meisje
Ik denk dat ik ongeveer hetzelfde heb.
Alleen ik ben 1.73 en ik weeg 58.5
Ik bezoek geen pro-anna sites&dat soort dingen.
Ik eet ook bijna nooit koek snoep of ships.
Maar als ik iets eet (ongezond) heb ik echt het idee dat ik dat niet moet doen..
Dat ik dan meteen heel dik word.
terwijl ik heel erg goed weet dat het niet zo is.
Soms kan je er niet omheen..
Of denken mensen dat je annarectia hebt, dan kan je het eten nog moeilijk weigeren.
Ik zeg neit dat ik het heb.
ik eet niet zoveel omdat er thuis hele vervelende dingen thuis aan de hand zijn.
Daardoor heb ik vaak gewoon geen honger meer, geen zin meer om te eten.
Meestal zou ik het liefst in bed gaan liggen en daar huilen
Ik ken niemand waar ik mijn verhaal kwijt zou kunnen.
Waarom is een lang verhaal, want ik heb meer dan genoeg vriendinnen.
Tegen een vreemde durf ik het niet te vertellen,..
Maar door dit begint het er misschien we steeds meer op te lijken..
Ik ben zelf al een keer door de afdelingsleider geroepen.
Hij vond dat ik was afgevallen, en andere leraren ook.
Ik heb hem niets verteld over mijn 'problemen'.
Dat kan/kon ik niet
Ook krijg ik het van steeds meer vrienden of familie te horen.
Het is niet echt leuk, ik kan er zelf niets aan doen.
Ik weet zeker dat ik het niet heb!
Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik ben hopeloos.
xx
ps. sorry voor dit slechte verhaal...
het doet me teveel pijn om alles te vertellen
ik kan ook goed begrijpen dat het je voor geen meter intresserd, ik ben het toch niet waard
Ik heb dat ook. Mijn vriendinnen zeggen allemaal dat ik hartstikke dun ben maar dat zie ik gewoon niet. Ik vind het verschrikkelijk om te eten en als ik te veel heb gegeten of niets zoals wat ik gepland heb raak in in paniek ga ik heel veel sporten en soms kots ik het zegmaar ook uit. Ik durf er met niemand over te praten ik ben bang dat ze me niet snappen. Alleen op pro-ana snappen ze me
hooi ik heb het zelfde maar dan iets anders ik vind mezelf te dik heel erg ik ben 1.58\9 en weeg 39\40 kilo te veel dus ik kan gewoon niet ik moet afvallen dus als je dit leest geef me tips en niet met gezond eten want dat is stom ik wil snel afvalllen ik wil ook geen snoep meer kopen want
dt doe ik dus elke keer mentos snoep chips strooopwafels alles dus help me pleeaaasss
p.s ik heb de berichten gelezen en ik heb echt medelijden met jullie allemaal
@hierboven
zet al je geld op de bank, en vraag of je ouders je zakgeld daar storten.
op de helft :)
toch wel he, GEZOND ETEN!
klaar :)
het lukt misschien niet meteen, maar het is de gezondste manier
lieve meisjes,
ik ga niet zeggen dat jullie gezond moeten eten..
Pas ajb op met wat jullie aan het doen zijn. Ik ben net weer 'beter' om het zo maar te zeggen. Vanaf mijn 10e jaar heb ik gerotzooid met eten, overgeven, pillen, niet eten etc.. en ik was heel dun geworden maar ja. Mijn haar was heel lelijk geworden, mijn huid leek wel doorzichtig en mijn hoofd leek dat wel van een skelet. Toen zag ik dat niet en vond ik dat mensen zeurden.. Ik heb in het ziekenhuis gelegen, therapie gehad enz.. eindeloos. Het wilde allemaal niet zoveel helpen totdat een goede vriendin van mij (die ook anorexia had) dus doodging. Nou dan ga je echt kapot hoor.. Voor haar ben ik weer gaan eten en nu ben ik dus wel wat 'dikker' (het is nog steeds te weinig) maar kan nu wel weer gewoon kleren kopen en van een ijsje genieten..
Dus pas ajb op!!! 
bezig met verwerken