ik zou je niet te druk om maken. als je maar lekker in je vel zit

Hey, kop op!

Zelf ben ik ondertussen dus ook 22 jaar, ben +/- 1,65 m en weeg rond de 50 - 51 kilo. Als je ook eens zou weten hoe verschrikkelijk veel commentaar ik krijg van de buiten wereld. Meerdere malen gooien mensen met anorexia e.d. Zelfs mijn schoonmoeder vind het opwindend om dat te zeggen. Nou valt het achteraf waarschijnlijk altijd op, dat de mensen díe het zeggen allemaal vreselijk dik zijn.

Ik kan het niets anders dan jaloezie noemen eigenlijk.

Maar je moet je echt geen zorgen maken verder, ik eet ook als een maniak, denk dat als een normaal mens zo zou eten (en vooral snoepen) dat ze binnen 5 dagen 10 kilo aankomen. Wij hebben het prachtige geschenk dat we nóóit hoeven te lijnen en dieeten. Gewoon doen waar we zin in hebben, éten waar we zin in hebben.

Dat de rest van de wereld je standvastig in wil wrijven dat je té mager bent, is omdat ze het gewoon niet kunnen hebben dat jij je er geen zorgen over hoeft te maken bij wat je eet. Wie wil dat nou niet? Precies, waarschijnlijk iedereen. Zodoende kunnen ze niet verwerken dat jij dat geluk hebt, en proberen ze je met omgekeerde psychologie te laten geloven dat je inderdaad te dun bent, en mager en weet ik wat allemaal. De standaard zin hier is ook altijd: " wacht maar tot je dadelijk 25 bent, dan komt het er 2 keer zo hard aan". En door al dat psycho babble ga jij inderdaad meer en meer eten, zodat je dadelijk op je 26e inderdaad aankomt als een varken, en dan kunnen zij opgelucht adem halen want dan ben je net als hun en hoeven ze niet meer jaloers te zijn. En kunnen ze lekker zeggen van, zie je nou wel, ik zéi het toch. Terwijl ZIJ ervoor gezorgd hebben dat je je lichaam vergalt hebt.

Dus niet luisteren naar die gekken, gewoon doen wat je normaal doet, en wees tróts op je lichaam, mensen zouden een moord doen voor ons postuur.

Veel plezier met heerlijk eten!

XX S.

Je mag van mijn kant ook best weten dat ik tot niet lang geleden héél erg onzeker was over mijn dikte en gewicht. Niet omdat ik het lelijk vond, me rottig voelde of altijd honger had ofzo, wat andere mensen vaak vermoeden. Maar gewoon omdat de rest van de "wereld" me niet accepteerde zoals ik was. Nu nog steeds niet overigens, ben net begonnen bij een nieuw bedrijf en ik hoor het wéér dagelijks hoe dun ik ben enzo. Maar nu zijn de geintjes zo van " je moet niet te veel eten hoor want je past niet meer in je stoel e.d". Ik had gehoopt dat na mijn studie tijd, al deze taferelen voorbij zouden zijn, maar helaas, ik zit er waarschijnlijk voor altijd aan vast. Maar ik heb nu een hele lieve vriend die me hier heel erg in steunt. Hij heeft me ook geleerd om terug te reageren met een beetje "air" om me heen. Dat ik blij ben dat ik er zo prachtig uit zie en dergelijke.

Mijn schoonmoeder is bijvoorbeeld een van de mensen die áltijd over mijn lichaam begint. Tot het beschuldigen van anorexia toe. Ik kan er op dat moment zelf niet tegenin, je wilt toch beleefd blijven hè. Maar toen heeft mijn vriend gelukkig met haar gepraat en gezegd dat ze daar eens mee op moet houden, want ik eet gewoon normaal zoals elk ander. Dat zij bij de mensen hoort die alleen maar naar eten hoeven te kíjken en al aankomt, dat mag niet genoemd worden natuurlijk.

Dus als ze weer eens zeiken, of gek naar je kijken.

Gewoon reageren dat je je gezegend voelt met zo'n lijf, dat je lekker kan eten wat je wilt, zoveel je wilt en je blijft er toch zo goed uit zien! uiteindelijk begrijpen ze het wel.. Uiteindelijk..

XX S.

Aan de schrijver boven mij.

Als je inderdaad zelf niet een al te best zelfbeeld hebt.. Word het wel gelijk een heel ander verhaal. Nu ben je gelukkig nog  "vrij" jong, dus wellicht ga je het nog accepteren. Ik heb zelf ook heel lang onzekerheid gevoeld. Maar wat in jou geval heel nadelig uit kan vallen is dat je zélf vind dat je veels te mager bent. Dan ben je een stuk verder van huis dan ik zelf geweest ben. Mijn onzekerheid kwam door de vooroordelen van andere mensen, ik vónd alles prima, maar nadat iedereen zijn gal gespuuwd had over mijn gewicht, ging ik inderdaad ook zelf twijfelen. Was ik wel normaal? Was ik ziek?

Gelukkig ben ik daar door een selectief groepje mensen heel erg goed doorheen geholpen. Ik had bijvoorbeeld een vriendin, ze was zelf áltijd bezig met lijnen. Ik vind haar persoonlijk alles behalve dik, maar ze vond het zelf heel erg nodig om te lijnen enzo. Ze was altijd heel lief tegen me, terwijl ze waarschijnlijk zelf nooit geweten heeft hoeveel dit heeft geholpen. Altijd maar weer zeggen hoe mooi iets me stond e.d.

Mijn ouders waren ook altijd heel erg behulpzaam.

Ik had vroeger, en nu ook nog wel een beetje, wel moeite met eten. Ik at eigenlijk nooit mijn bord helemaal leeg en ik luste vrij weinig. Dat heb ik nu nog steeds wel hoor. Maar ik wil het niet bestempelen als "Eetstoornis". Het punt is, dat ik gewoon veel te veel op mijn bord schep, wat een normaal mens ook nooit naar binnen zou kunnen krijgen. Áls ik een keer te veel eet, ben ik daarna echt héél erg misselijk. Dan weet ik gewoon dat ik weer te ver ben gegaan. Zodoende weet ik ook gewoon dat ik nooit dik ga worden, omdat mijn lichaam gewoon een bepaalde grens heeft. En ga ik er overheen, dan zal ik dat gelijk merken ook. Ook als ik totaal geen honger heb, kan ik écht niet eten, komt mijn keel niet door. En dat kan bij sommige  mensen lijken van, tsjoh.. Ik zie die meid nooit eten. En dat komt gewoon omdat ze het niet zíen, uiteindelijk éét ik wel, maar wellicht wat later (of wellicht heb ik het gewoon al lang achter mijn kiezen).

En dat ik niet heel erg veel dingen lust.. Is omdat elk nederlands gerecht wat je kan eten bestaat uit allemaal troep door elkaar heen. En dat vind ik vies. Ik wil gewoon fijn kunnen herkennen wat ik naar binnen prop, en niet een of andere grijze massa die naar niks smaakt.

Dus, ik heb er geen moeite mee, ik voel me prima. Ik weet dat als ik niet zou eten, of minder dat ik gelijk de kilo's kwijt ga raken die ik zo zorgvuldig opgespaard heb. Ik weeg nu standaard 51 kilo, en ik streef er altijd naar om dat zo te houden :)

Zorg gewoon voor een beetje zelfvertrouwen, iedereen is gewoon jaloers op je.

XX S.

Misschien moet je eens ophouden met je zoveel zorgen te maken. Je hebt sommige dingen nou eenmaal niet onder controle. Ik ben ook 22 en weeg (als vrouw zijnde dan wel) ook maar 51 kilo.. De laatste maanden kom ik eigenlijk een beetje aan, maar.. Dat kan bij mij ook zo weer weg zijn. Ik moet ook op blijven letten dat ik wel eet, anders weeg ik binnen een dag weer 48 kilo. Maar je moet je er niet druk om maken. We zijn nog jong, en straks op je 30e sla je jezelf voor je kop als je opeens 90 kilo weegt, want dan krijg je het er ook never nooit meer af..

Dus, wees gewoon blij met wie je bent, hoe je bent. Je bent heus niet ziek hoor..

Ik snap jou ook wel hoor. En ik heb vroeger heel veel gezeik gehad met mijn gewicht. Werkelijk íedereen had er wel iets over te zeggen weet je wel. En tsja, ik kan je erg moeilijk gelijk geven, want ik denk dat er genoeg mensen zijn die een moord zouden doen om zo'n gewichtje te hebben. Ik denk dat jouw tijd nog wel komt. Ik was altijd erg mager, maar qua gewicht scheel ik niet veel met vroeger. Maar zo rond mijn 21-22 begon alles een beetje vorm te krijgen. Dus.. Ik weeg nog net zo veel, maar ik heb nu gewoon ook rondingen op de plaatsen waar het hoort, dus wie weet ben je ook een beetje een laat bloeier, wie weet dat je binnen no time wat spek gaat ontwikkelen. Maar meer eten, meer suiker, meer patat.. Dat helpt echt niet!!

Maar succes :)

(sommige mensen vragen me af en toe ook nog of ik wel oud genoeg ben om zelf eten te gaan halen, omdat ze denken dat ik 14 bem :))

ik ben 15 en ben 1.60 en weeg 41

ik ben te dun en dat vind ik niet leuk ik vreet als ik weet niet wat maar ik kom nog geen 2 kilo aan mijn zus die komt sneller aan en is ook nog iets dikker maar het licht ook aan mijn botten die zijn te dun :S maar wat kut is dat jongens je een skelet of een stok of plat noemen dat heb ik zo vaak gehoord ik vond een jongen heel erg leuk en hij mij volgens mij ook maar hij zij oen tegen mij vriendin wat moet ik met een skelet dat raakte mij echt en vanaf toen maakte ik me zorgen om mijn lelijke lichaaam ik ben heel erg bezig et aankomen ik heb nog helemaal geen vriendje gehad dankzij mijn lichaam terwijl mijn moeder en nichten zeggem dat ik een moddelenlichaam heb en een knappe kop maar jongens willen een mollig meisje met dikke borsten :S:S

ik baal als een stekker, ben pas 14.. maar toch, ben te klein, mijn ribben schemeren door, zwemmen buiten doe ik liever niet want ik baal omdat ik te dun ben... ik eet wel normaal, kom ook wel aan, maar mijn ribben blijven zichtbaar... :((( iemand een idee?